Z pacjentami pracuję w paradygmacie psychoterapii psychodynamicznej. Psychoterapia psychodynamiczna to jeden z najbardziej znanych nurtów psychoterapii, którego metoda i podstawy teoretyczne są obecnie dość złożone, pochodzą z kilku modeli teoretycznych połączonych w jedną całość. Ogólnie rzecz ujmując, jedną z jego podstawowych cech jest uwzględnianie nieświadomej aktywności psychicznej, która leży u podstaw problemów i objawów, z którymi mierzy się pacjent, np. nieświadomych konfliktów, pragnień czy lęków. Terapeuta psychodynamiczny pomaga pacjentowi poszerzyć świadomość takich procesów, ułatwia ich rozumienie oraz powiązanie aktualnych problemów z przeszłymi doświadczeniami. Psychodynamiczny proces terapeutyczny to nie zawsze łatwa droga, ale najczęściej odczuwany jest przez pacjentów jako proces „głęboki”, dający lepsze, pełniejsze rozumienie swojego wewnętrznego życia. Ma on też przynieść trwałe zmiany. Zdarza się, że terapeutów psychodynamicznych poszukują osoby, które są zniecierpliwione i zmęczone jakimś odczuwanym od dawna ciężarem swojego wewnętrznego życia, przeżywanymi wciąż od nowa problemami w relacjach, oraz nieskutecznymi sposobami radzenia sobie z tymi problemami. Szukają bardziej podstawowej odpowiedzi na pytanie o przyczyny tych problemów. Terapia psychodynamiczna jest kojarzona z ukierunkowaniem pracy z pacjentem na doświadczenia z okresu dzieciństwa, jednak współczesne metody tego nurtu są zorientowane na relację z terapeutą i nie są jedynie wycieczką w przeszłość. Przedmiotem zainteresowania jest doświadczenie pacjenta tu i teraz, w realnym kontakcie z osobą. 
 

Dokładniej rzecz ujmując, ze względu na powiązanie z Krakowskim Centrum Psychodynamicznym, podporządkowuję swoją pracę współczesnym metodom psychoterapii psychodynamicznej opracowanym i cały czas doskonalonym przez środowisko psychiatrów i klinicystów z Cornell University (USA). Rozwijana w tym środowisku metoda jest stale aktualizowana, przekazywana i objaśniana przez kadrę KCP. Ta metoda stanowi kręgosłup mojej pracy w gabinecie.
 

Trzymając się tych wytycznych, jednocześnie mam na uwadze to, że nie ma dwóch identycznych opowieści o osobie i jej cierpieniu, każda jest indywidualna i wyjątkowa. Każda osoba w gabinecie wymaga nieco innego namysłu i podejścia. Psychodynamiczny proces terapeutyczny nie polega na sprowadzaniu różnych osób do tych samych wzorów, z pominięciem tego, co nie pasuje do szablonu. Liczy się to, co jest swoiste, indywidualne. Z uwzględnieniem tej specyfiki ustalane są cele psychoterapii.